توليد مثل موشها:

موشهای ماده سالیانه 3بار زایمان دارند و در هر زایمان بین 5 تا 10 بچه بدنیا می آورند ، البته در بعضی نژادها تا 17 بچه هم دیده شده است. دوران بارداری آنها تقریباً تا 20 روز بوده و بعد از آن نوزادان تا 3 هفته شیر میخورند تا از نیم تا یک و نیم گرم به وزن 10 تا 12 گرم برسند. این نوزادان بعد از 4 ماه بالغ شده و آماده تولید مثل هستند. برای تولید مثل فصل خاصی وجود ندارد و در هر فصلی میتوانند زایمان داشته باشند و اغلب بعد از 2 تا 5 روز بعد از زایمان آماده جفتگیری هستند ولی اگر موشهای ماده را بتوان در یک مکان و کنار هم نگه داشت ، حس جنسیت آنها از بین می رود. توله های تازه متولد شده بی مو ، کور و کر هستند.

انواع موش:

موش خانگی:

اندازه آنها كوچك بوده و وزن حدود 15 تا 30 گرم دارند. طول دم و بدن آنها مساوی است، گوشهای نسبتا بزرگ ، چشمهای درشت با رنگ بدن خاكستری متمایل به قهوه ای دارند. این موشهای خانگی با استفاده از سیستم تغلیظ ادرار در كلیه آب بدست آمده از مواد غذایی آبدار را ذخیره می كنند. آنها 5 تا 6 مرتبه در سال جفت گیری کرده و هر بار 6 تا 10 بچه بدنیا می آورند. این نوع موش حدوداً از زمانی که 50 روزه میشوند آماده جفتگیری هستند.

http://www.samatak.com/image/2015/04/1/65754.jpg

موش سقف:

به این نوع موش ، موش انباری ، موش سیاه و موش كشتی نیز گفته می شود. تند و تیز بسیار چالاك است و میتواند از درخت بالا برود. این موش در بالای ساختمانها و سقفهای چوبی زندگی می کند. تغذیه آن بیشتر از مواد غذایی گیاهی ، خشکبار ، خاروبار و ... است ولی گاهاً دیده شده از مواد غذایی گوشتی و حیوانی استفاده کند. میتواند روزانه بین 30 تا 40 گرم غذا مصرف کند. این نوع موش بر خلاف موش خانگی بسیار به آب وابسته بوده و شناگر ماهری است. این موش میتواند به راحتی بر روی سیمها ، طناب های کشتی و کابلها حرکت کتد.

http://ntp021.ir/wp-content/uploads/2014/03/ib_p012_0_2.jpg

موش فاضلاب:

این موشها در بخشهای سطحی و پایین ساختمانها ، فاضلابها ، انبارهای مواد غذایی و انبار كالا و كارخانجات صنعتی زندگی میکند و برای منزل خود چندین راه ورود و خروج با عمق کمتر از یک و نیم متر میسازد. اندازه آن به نیم متر هم می رسد.

این موش در سال بین 8 تا 9 بار جفتگیری میکند و تقریباً 7 توله بدنیا می آورد. موش فاضلاب گوشتخوار بوده و علاقه زیادی به زباله و آشغال دارد. این موش بسیار مهاجم و شناگر ماهری است.

http://www.beytoote.com/images/stories/scientific/sci834.jpg

موش خاردار:

هر جایی که یخبندان نباشد موش خاردار در آنجا دیده می شود. این نوع موش در جنوب ایران فراوان است. خانه این موش لابلای بوته ها و صخره ها است ، زیرا این مکان ها دارای منابع غذایی فراوانی برای آنها میباشد.

دندا های آسیای آنها تیز و دارای شیار می باشد. دم و کف پای عقب آن بدون مو و سخت می باشد. موشهای مسن همانند سوسمارها کمتر با دم کامل دیده میشود ولی همانند سوسمارها نمیتوانند مجدداً دم در بیاورند.

در هر بار زایمان یک موش بدنیا می آید و گاهاً تا 3 موش هم دیده شده ولی تعداد آنها بسیار زیاد است و این نشان دهنده این است که موش های خاردار طعمه مناسبی نیستند.

http://nature.harferooz.com/photos/images/99_2562_96_.jpg

موش کور:

این نوع موش در اغلب کشورها وجود دارد ولی بیشتر زندگی خود را در زیر زمین گذرانده و کمتر دیده می شود. در مکانهایی که موش کور زندگی می کند ممکن است تپه کوچکی از خاک دیده شود که این تپه پشت بام خانه اوست. بخاطر وجود پاهای جلویی موش کور که بسیار قوی و شبیه به بیل های کوچک هست ، این موجود می تواند با سرعت و مهارت بالا زمین را بکند. موش کور در طی یک شب می تواند تقریباً 70 متر مربع تونل حفر کند.

طول بدن آن تقریباً نزدیک به 15 سانتی متر می شود. بدنش از کرک بسیار نرم موشی رنگ پوشیده شده و دم آن صورتی رنگ و 2 یا 3 سانتی متر طول دارد. این نوع موش گردن ندارد ، گوشهای کوچکش زیر کرک پنهان شده و بر خلاف تصورات غلط این موجود چشم دارد. چشمهایی به اندازه نوک یک سنجاق که با کرک پوشیده شده است. موش کور بیناست ولی بینایی آن ضعیف است.

http://8pic.ir/images/fj74lpa5zvvzdc02v8cy.jpg

موش صحرایی:

این نوع موش منابع غذایی را خورده و از طریق جویدن سیم های برق ، گاز گرفتن کودکان و … باعث آزار و اذیت میشوند و سالیانه باعث میلیاردها دلار خسارت میشوند. موش صحرایی گامبیایی میتواند تا ۷ کیلوگرم رشد کند.

http://www.jamejamonline.ir/Media/images/1387/01/19/L00935282807.jpg

موش قهوه ای یا نروژی:

منشاء این موش چین بوده که بزرگترین نمونه آن حدوداً بیشتر از ۱ کیلو گرم میباشد. این نوع موش به جز مناطقی از قطب شمال و جنوب در کل جهان چند صد میلیون جمعیت دارد.

http://onlypet.ir/upload/user/filebox/1406808263251.jpg

موش سیاه استوایی:

این موش زمانی بیشترین جمعیت را در اروپا داشته و ناقل اصلی طاعون سیاه بوده است. بر روی بدن این موجود ککی وجود داشته که عامل انتقال آفات باکتری های یرسینیا به انسان ها بوده است. این نوع موش نسبت به زهر بسیاری از حیوانات واکسینه میباشد. موش سیاه هم اکنون بیشتر در نیوزیلند وجود داشته و به سرعت در حال افزایش جمعیت می باشد.

http://advancedpest.com.sg/pest-library/images/stories/ship_rat.jpg

موش ورامینی:

این موش جثه ی متوسطی دارد و طول سر و بدن آن حدوداً 14 تا 20 سانتی متر می باشد. دم آن از بدنش کوتاه تر و بدون مو می باشد. رنگ بدنش خاکستری ، قهوه ای روشن با تیره و مایل به خرمائی است. دندان های پیشین فک بالا قوی ، پهن و نارنجی رنگ و واضح هستند. این موش بیشتر در مناطق پسته خیز زندگی میکند و از ریشه و طوقه درختان تغذیه میکند و در ورودی خانه خود تپه ای می سازد. این موش اغلب در زیر زمین زندگی میکند و به ندرت از خانه خارج می شود. موش ورامینی در سال 5 تا 6  مرتبه زایمان داشته و تعداد توله ها در هر زایمان 3 تا 8  عدد می باشند. فعالیت موش ورامین در سرما و گرما کمتر می شود.

http://media.mehrnews.com/d/2015/01/30/4/771178.jpg

روش های مبارزه با موش:

متاسفانه هیچ خانه ای را نمی توان ضد موش ساخت. موش ها حتی از سوراخ هایی که یک چهارم بدنشان است هم می توانند عبور کنند و با دندان هایی که از آهن و فولاد سخت تر است هر جایی را کنده و گاز میگیرند و متاسفانه مبارزه با آنها کمی دشوار است ، زیرا این موجود بسیار باهوش و زیرک است.

1. مبارزه فیزیکی: محدود کردن آب ، غذا و زیستگاه در دسترس

2. مبارزه مکانیکی: استفاده از تله های زنده گیر و کشنده که برای حیوانات خانگی و به خصوص کودکان تهدید بزرگی است

3. مبارزه بیولوژیک: طرح آزمایشی

4. مبارزه شیمیایی: انواع سموم ضد انعقادی مانند وارفارین، برومادیولون (لانیرات) و برودیفاکوم (کلرات) ، که نوع برودیفاکوم در سطح شهر تهران استفاده شده است. این نوع با وجود اینکه کمتر برای انسان ها ضرر دارد ولی امکان استفاده در اماکن مسکونی و صنایع غذایی را ندارد.درضمن موش ها به علت اینکه بسیار زرنگ هیتند بعد از اینکه می بینند تعدادی از موش ها با تغذیه آن سم می میرند دیگر از آن استفاده نمی کنند.

5. توکسو پلاسموز گوندی انگلی است که در بدن گربه ها وجود دارد که این انگل به باروری و ادامه نسل آنها کمک میکند. این انگل اگر در بدن یک میزبان دیگر مانند موش که آلوده هم هست وارد شود تغییراتی عجیب در مغز آن به وجود می آورد که منجر به مرگش می شود. توکسوپلاسموز در بدن ۱/۳ از جمعیت جهان وجود داشته و کشنده و خطرناک است. به خصوص برای زنان باردار و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند. توکسوپلاسموز به بیماری های دیگری مانند اسکیزوفرنی نیز ارتباط دارد.

6. مبارزه از طریق التراسونیک: دستگاه های دفع کننده حشرات و حیوانات موذی فرکانسی در آستانه شنوایی حشرات و موش ها تولید میکند که به هیچ عنوان به گوش انسان های نمی رسد و ضرری برای آنها ندارد. این روش با محیط زیست بسیار سازگار می باشد.

خاصیت موش ها:

موش ها خودشان را بدون مشکل با محیط های مختلف منطبق می کنند. برای مثال می توانند بی آبی را تحمل کنند و بدنشان در برابر سقوط از ارتفاع بسیار مقاوم است. می توانند تا حد زیادی در برابر اشعه های مختلف دوام بیاورند. می توانند در طول نیم مایل شنا کنند. از همه مهم تر آنها توانسته اند در طول نسل ها نسبت به سموم مختلف مقاوم تر شوند.

موش ها غذای همیشگی جغدها ، بازها ، مارها ، راسوها و بسیاری از شکارچیان بزرگ هستند. پس کمک بزرگی به چرخه غذایی حیوانات می کنند. در آفریقا و آسیای جنوب شرقی موش به عنوان یک غذای لذیذ مورد مصرف انسان ها قرار میگیرد.

در دنیای پزشکی از این موجود برای خیلی از آزمایش ها و کشفیات استفاده می شود و با دستکاری در ژنتیک آنها می توان داروها و مراحل درمان بیماری هایی مانند دیابت و مشکلات ناشی از چاقی و … را طی کرد و بافت ، پوست و غضروف را دوباره ساخت.

بیماری ها:

موش­ها منباء ویروس­ها ، باکتری­ها ، اسپیروکت­ها ، ریکتزیاها و قارچ­ها هستند. بیماری هایی چون لیپتوسپیرا و تب گاز موشی را به همراه دارند.

بهتر است قبل از استفاده از قوطی های نوشابه و کنسرو ها آنها را بطور کامل بشویید تا از بیماری لپتوسپیروسیس که از ادرار خشک شده موش که معمولاً بر روی آنها وجود دارد در امان بمانید. ادرار موش مواد سمس و خطرناکی دارد که 100% باعث مرگ فرد می شود.